ΟΔΗΓΩΝΤΑΣ ΣΑΝ ΓΝΗΣΙΟΣ ΜΑΛΑΚΑΣ

eating-or-drinking-while-driving-is-as-dangerous-as-using-a-cellphone_100223395_m

Με αφορμή το τροχαίο με την porche, ήρθε στο μυαλό μου ο φίλος μου ο Μήτσος, κλασικός Ελληνάρας οδηγός με ότι συνεπάγεται ο τίτλος…

Πήγαμε για καφεδάκι και του ζήτησα να μου περιγράψει πως κινήθηκε το 3ήμερο εστιάζοντας στις οδηγικές του συμπεριφορές. Ο Μήτσος είναι οικογενειάρχης πατέρας ενός πανέμορφου αγοριού, σύζυγος μιας στοργικής μητέρας και λάτρης των παραδόσεων, οπότε ξεκίνησαν οικογενειακά για να γιορτάσουν τα κούλουμα στην ύπαιθρο….

“Ξεκινώντας γέμισα βενζίνη απ΄την καλή και τσέκαρα τον αέρα στα λάστιχα…ήμουν πολύ μακρυά απ΄τις προτεινόμενες τιμές αλλά δεν βαριέσαι, αφού επέζησα το προηγούμενο διάστημα, σημασία έχει πως θα είμαι ασφαλής στο ταξίδι που έρχεται. Δέσαμε τον μικρό στο πανάκριβο, designάτο καρεκλάκι του και ήταν όλα έτοιμα. 300€ το πήραμε ούτε στην formula1 τέτοια ασφάλεια άλλωστε σημασία έχει το καρεκλάκι και όχι το πως οδηγάς. Σημασία έχει να σωθείς στη στραβή…

Αφού διπλοπάρκαρα έξω από γνωστό καφέ, εφοδιάστηκα με τα απαραίτητα ροφήματα, κρουασάν και τυρόπιτες για το δρόμο. Έκανα έναν παχύ σταυρό και ξεκινήσαμε. Έβαλα στο GPS τον προορισμό και βλέποντας την ώρα που μου λέει πως θα φτάσω, σκέφτηκα πως πρέπει να σπάσω το ρεκόρ μου για τη συγκεκριμένη διαδρομή, δεν έχει σημασία το ταξίδι, αλλά ο χρόνος. 

Λίγο πριν βγω απ΄την πόλη πάλευα να συνδέσω bluetooth τηλέφωνα, μουσικές, οδηγώντας ταυτόχρονα και αλλάζοντας λωρίδες απ΄την απροσεξία. Με κορνάραν κανά 2 φορές οι διερχόμενοι γιατί θα έπεφτα πάνω τους…μα τι μαλάκες? Μόνο στην Ελλάδα τόση κόρνα, έλεος. 

Μ΄αυτά και μ’ αυτά βγήκαμε εθνική. Πάτησα το γκάζι και σταμάτησα κάπου στα 170. Το όριο είναι 130 αλλά τι ξέρουν αυτοί? Άλλωστε κάποιος θα μου αναμοσβήσει τα φώτα από απέναντι αν έχει μπλόκο και θα γλιτώσω την κλήση. Σημασία έχει να την σκαπουλάρεις…Αυτοί οι δρόμοι που φτιάξαν οι μαλάκες όχι για 130  όριο δεν είναι, ούτε για 90….αλλά εγώ πάω με 180 στην κατηφόρα.

Ένα βλάκας βρισκόταν στην αριστερή λωρίδα με χαμηλή ταχύτητα…Άναψα ότι φως έχει τ’ αμάξι και κόλλησα πάνω του κορνάροντας… έκανε στην άκρη, τον στραβοκοίταξα και τον προσπέρασα…αυτοί, αυτοί!! Αυτοί που παν αργά είναι που προκαλούν τα ατυχήματα…..

Η πρώτη ώρα του ταξιδιού είχε περάσει και άρχισα να πεινάω. Ζήτησα την γυναίκα μου να μου βγάλει το κρουασάν μου…ούτε λόγος να σταματήσω να φάω σαν άνθρωπος. Άρχισαν να το δαγκώνω και να χάνομαι στη ζεστασιά της πραλίνας…έσταξε λίγο πάνω μου κι άρχισα να σκουπίζομαι με αποτέλεσμα να χάσω λίγο τον έλεγχο και να κινδυνέψω να καρφωθώ πάλι. Πρόσεχε ρε Μήτσο!!! Φώναξε η Γυναίκα μου…και ξεκίνησε ένας μισάωρος καβγάς για το πως οδηγάω, για το πως μου μιλάει χωρίς σεβασμό…τα γνωστά….δεν κοιτούσα καν το δρόμο….στον αυτόματο πιλότο!!

Σαν σύγχρονο ζευγάρι, γρήγορα τα βρήκαμε και επιστρέψαμε στην “κανονική” ροή του ταξιδιού…Βαρέθηκα κι έπιασα το κινητό…να σερφάρω λίγο στα social media….την επόμενη ώρα την περάσαμε ….να δείχνω στη γυναίκα, γκολ, ζάντες αυτοκινήτων και μηχανών και εξωτικούς προορισμούς ….και ζευγάρια μπότες και γόβες αυτή….μπορεί να κινδηνεύαμε να πάμε αδιάβαστοι αλλά θα πηγαίναμε με στυλ…

Στο μεταξύ ξύπνησε ο μικρός, η γυναίκα μου έβγαλε τη ζώνη, ενώ ταμάξι πήγαινε…και σαν αίλουρος πέρασε πάνω από πάνω μου και άρχισε να τον ταίζει…φρενάρισμα και χαλκομανία θα γινότανε, αλλά πάνω απ΄όλα το παιδί…. 

Φτάναμε σιγά-σιγά (με χρόνο ρεκόρ) στον προορισμό μας, ο μικρός είχε βαρεθεί και έκλαιγε και τον βγάλαμε απ΄το καρεκλάκι, τον φέραμε μπροστά, χωρίς ζώνη για παιχνίδι. Μία στην αγκαλιά της μάνας του να πατάει κουμπιά και μία πάνω μου να πιάνει το τιμόνι και να οδηγάει. Πήγα και λίγο πιο αργά….Η ασφάλεια πάνω απ΄όλα.

Στρίψαμε από εθνική μιας και φτάναμε και έβγαλα κι εγώ τη ζώνη, δεν παθαίνεις τίποτα με λίγα χιλιόμετρα. Έκανα τον σταυρό μου που φτάσαμε….πραγματικά αν υπάρχει Θεός, τον είχα κουράσει πολύ σ΄αυτό το ταξίδι….”

Είχα μείνει άφωνος με την ιστορία του Μήτσου…πόσο ανεύθυνος…πλήρωσα γρήγορα και έφυγα θυμωμένος…

* ο “Μήτσος” είναι ένα φανταστικό πρόσωπο, τόσο πραγματικό όμως…πριν κρίνεις εύκολα απ΄τον καναπέ σου…σκέψου πόσο του μοιάζεις….!!!

Κείμενο : Μπάμπης Ν. Κορτσάρης

 

 

Advertisements