ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΜΑΓΕΙΡΕΥΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΜΙΛΑΣ!

napolitana

Όπως και ο θάνατος έτσι και η ανεργία δεν κάνει εξαιρέσεις. Δεν έχει να κάνει με το μεράκι, με το πόσο αγαπάς αυτό που κάνεις κι αν καταθέτεις ψυχή και σώμα στη δουλειά σου…και στο λέω Εγώ, γιατί εκείνο το απόγευμα της Πέμπτης που έχασα τη δουλειά μου πήγα να πέσω κι εγώ στη παγίδα, πως δεν είμαι ικανός, πως απέτυχα, πως πάλι φταίω…Κι όμως δεν είναι έτσι!

Επειδή η δουλειά μου έχει να κάνει με νούμερα (τι πίστεψες πως βγάζω το ψωμάκι μου απ΄τις συνταγές,ΟΧΙ η ψυχοθεραπεία μου είναι!) το έβλεπα να ‘ρχεται, κι όταν άκουσα πως η εταιρεία που εργαζόμουν δεν μπορούσε πια να στηρίξει την μισθοδοσία μου δεν μου φάνηκε περίεργο…αλλά ο πόνος είναι πόνος!! Όταν το αφεντικό μου, μου ζήτησε να μπω στη θέση του, έκλεισα τα μάτια και το κάνα! Και ένιωσα και τον δικό του πόνο…

Επειδή βιωματικά έχω καταλάβει πως η γκρίνια και το κλαψομούνιασμα δεν οδηγούν πουθενά, έκλαψα καμιά ώρα (respect για όσους μου έδωσαν ώμο) και μετά άνοιξα σχεδόν μηχανικά το ντουλάπι της κουζίνας…δεν ήμουν για κάτι δύσκολο …μια μακαρονάδα με κόκκινη σάλτσα. Παρατήρησα τα κρεμμύδια και τις πιπεριές να σιγοτσιγαρίζονται, και σιγά σιγά να δένονται με τη σάλτσα και αφέθηκα στις μυρωδιές απ΄τα μπαχαρικά …Δεν υπήρχε τίποτα άλλο παρά μόνο εκείνη η στιγμή !! Τότε κατάλαβα πόσο αγχωμένος ήμουν τόσο καιρό, πόσο φοβισμένος και πιεσμένος…πόσο με είχα ξεχάσει πάλι….κι ένιωσα για μια στιγμή ευγνώμων για κείνη την απόλυση, για εκείνη τη στιγμή ! Μετά ο φόβος για το μέλλον ξανάρθε…πάντα έρχεται !

Μετά ήρθε όλος αυτός ο διχασμός και μπήκα κι εγώ….και είπα και ξείπα, και κατηγόρησα και μάλωσα και χαλάστηκα…και καλά έκανα! Η εμπειρία μου, μου έχει δείξει πως αν δεν δοκιμάσω κάτι, δεν μπορώ να έχω και άποψη….αυτό όμως έχει και κόστος! Και πάλι κατέληξα στην κουζίνα για να ξεφύγω…και πάλι μαγείρεψα και πάλι ηρέμησα….

Θέλω να πω, πως αυτό το κλισέ περί προσωπικής ευθύνης και πως οι επαναστάσεις είναι ατομικές ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΛΙΣΕ ! Παλιά λέγαμε αν θες να είναι καθαρή η παραλία ξεκίνα να μην πετάς εσύ σκουπίδια (ωραίες εποχές,ωραία προβλήματα!) …τώρα έχει σοβαρέψει το πράγμα! Είναι προσωπική ευθύνη του καθενός να φροντίσει τον εαυτό, να τον ηρεμήσει, να τον λογικέψει και μετά να πάει στο σύνολο. Επενδύουμε συνεχώς το μέλλον μας , έξω από εμάς, εμάς πρέπει να διορθώσουμε, εμάς να φροντίσουμε !

Τώρα θα μου πεις όλα αυτά είναι ουτοπικά, εδώ δεν έχω δουλειά για μακαρονάδες μου μιλάς? Κι όμως, εκείνη τη μέρα, που έχασα τη δουλειά μου, δεν ήθελα να δώσω σε κανένα πούστη το δικαίωμα να μου πάρει αυτό που όλοι έχουμε μέσα μας ειδικά σ’αυτή τη χώρα…Την ανάγκη για δημιουργία ! Εκεί είναι η παγίδα.

Μέσα απ΄όλο αυτό κατάλαβα, πως είναι καλύτερα να μαγειρεύω παρά να μιλάω, άλλωστε η γλώσσα μου σπάνια κατευθύνεται απ΄ τη λογική, το συναίσθημα την ορίζει! Κι είπα να βάλω το συναίσθημα μου στα κατσαρολικά μήπως κι έτσι μείνει μόνο η λογική και μπορέσω να επιλέξω, να μιλήσω και να πολιτικοποιηθώ σαν ενήλικας πια!!! Τι λες? Μαγειρεύουμε ?!

Κείμενο: Μπάμπης Ν. Κορτσάρης  Καλοκαίρι 2015

Advertisements